Doniesienia z badań prowadzonych przez American College Health Association podkreślają, że rozpowszechnienie depresji, myśli samobójczych i prób samobójczych na kampusach uniwersyteckich w Kanadzie wymaga wprowadzenia wszechstronnych programów zapobiegających tym zjawiskom.


Artykuł przedstawia próby wprowadzenia na Uniwersytecie Kolumbii Brytyjskiej w Kanadzie wszechstronnego programu zapobiegania samobójstwom. Bazując na rekomendacjach zaproponowanych przez Jed Foundation w 2006 roku została rozwinięta wielowymiarowa strategia, skupiająca się na siedmiu głównych obszarach interwencji:

1. wzmacnianie zaangażowania i włączanie studenta w życie społeczności m.in. poprzez tworzenie na uniwersytecie programów rówieśniczych
2. rozwijanie społecznej świadomości związanej ze zjawiskiem samobójstwa poprzez kampanie społeczne zwracające uwagę na znaki ostrzegawcze w zagrożeniu samobójstwem oraz informujące gdzie szukać pomocy
3. szkolenie pracowników administracyjnych (w tym szczególnie portierów) oraz całej społeczności akademickiej (wykładowców oraz studentów) w umiejętnościach wspierania studentów w ich radzeniu sobie z wymaganiami akademickimi oraz ze stresem
4. oparte na współpracy między służbami podstawowej opieki medycznej i służbami zdrowia psychicznego rozpoznawanie i leczenie depresji
5. specjalistyczny trening dla pracowników placówek zdrowia psychicznego oraz placówek podstawowej opieki medycznej w zakresie diagnozowania i leczenia osób po próbach samobójczych oraz zagrożonych samobójstwem
6. zwiększanie dostępu do pomocy psychologicznej dla zagrożonych samobójstwem studentów
7. wprowadzanie procedur i przepisów dotyczących działań w sytuacjach kryzysowych.


Według prowadzonych badań, samobójstwo jest drugą najczęstszą przyczyną śmierci wśród studentów. Badania wskazują, że około 11,2% studentów rozważało na poważnie popełnienie samobójstwa, a 1,4% podjęło próbę samobójczą w danym roku akademickim. Szacuje się, że około 90% samobójców cierpi na zaburzenia psychiczne, najczęściej na depresję. Wśród studentów-samobójców większość nie szukała pomocy. Część z nich, około 1/3 była w kontakcie z placówkami zdrowia psychicznego w ciągu miesiąca przez popełnieniem samobójstwa, a około połowa była w kontakcie z lekarzem podstawowej opieki zdrowotnej w tym samym czasie.


Najważniejsze wnioski wyciągnięte na podstawie doświadczeń Uniwersytetu Kolumbii Brytyjskiej wskazują, że efektywne wysiłki zapobiegania samobójstwom wśród studentów muszą być zbieżne z wysiłkami nastawionymi na redukowanie stresu akademickiego oraz promowanie zaangażowania studentów w życie studenckie. Bardzo istotna jest również współpraca pomiędzy wszystkimi służbami i placówkami świadczącymi pomoc w sytuacjach zagrożenia samobójstwem oraz przeżywania depresji. Ważne są również zintegrowane strategie i procedury postępowania w sytuacjach kryzysowych.


Wdrażanie efektywnej strategii zapobiegania samobójstwom jest ogromnym przedsięwzięciem i musi być oparte na współdziałaniu i zaangażowaniu wszystkich instytucji akademickich oraz instytucji szerszej społeczności.

 

Pełną treść artykułu można znaleźć pod adresem:

Cheryl A. Washburn., Michael Mandrusiak „Campus Suicide Prevention and Intervention: Putting Best Practice Policy into Action” w: Canadian Journal of Higher Education, Revue canadienne d’enseignement supérieur, Volume 40, No. 1, 2010, pages 101 – 119.