Aktualnie prowadzone badania wskazują, że wśród populacji USA wzrasta liczba osób z zaburzeniami psychicznymi, szczególnie wśród młodych dorosłych. Jednocześnie znacząco wzrasta liczba studentów, którzy z różnych powodów są mniej przygotowani do radzenia sobie z wymaganiami na studiach lub zmagają się z zaburzeniami psychicznymi. 
Artykuł skupia się na przeglądzie badań i doniesień dotyczących studentów z poważnymi chorobami psychicznymi, ich możliwościach osiągnięcia sukcesu na studiach oraz barierach do ich pełnego włączenia w życie społeczne.


Trudności psychiczne związane są najczęściej z depresją, chorobą afektywną dwubiegunową, schizofrenią, poważnymi zaburzeniami lękowymi (w tym zaburzeniami obsesyjno-kompulsywnymi) oraz zaburzeniami odżywiania. Studenci zmagający się z tymi trudnościami doświadczają dodatkowych problemów wpływających na ich osiągnięcia, takich jak: kłopoty z koncentracją, zapamiętywaniem istotnych szczegółów, planowaniem, podejmowaniem decyzji, oddawaniem prac w terminie, uczęszczaniem na zajęcia, radzeniem sobie w grupie, występowaniem na forum, reagowaniem na negatywne informacje zwrotne, niską samooceną, utrzymaniem motywacji i energii do działania.


Wyniki badań podają, że około 12-18% studentów ma poważne trudności psychiczne, które nie są tylko chwilowym problemem. Studenckie centra wsparcia na uniwersytetach w USA odnotowują stale zwiększającą się liczbę studentów potrzebujących pomocy psychologicznej i zwracają uwagę na problemy depresji, myśli samobójczych, lęków oraz bardziej złożonych problemów, z jakimi zgłaszają się studenci. Rosnące oczekiwania zderzają się z ograniczonymi zasobami, jakimi dysponują centra i wymagają opracowania efektywnych sposobów udzielania skutecznego i dostępnego wsparcia. Istotne wydaje się podjęcie aktywnych działań dotyczących edukacji studentów i wszystkich pracowników uczelni na temat problemów zdrowia psychicznego oraz możliwości otrzymania pomocy.


Skuteczna pomoc dla studentów z poważnymi trudnościami psychicznymi może wykraczać poza możliwości służb działających w obrębie uczelni, dlatego jak pokazują badania, studenci są często odsyłani do placówek poza uczelnią. Powstaje jednak ryzyko, że mogą oni nie dotrzeć do instytucji, do której zostali skierowani lub być odsyłani w różne miejsca, co uniemożliwia uzyskanie przez nich skutecznej i fachowej pomocy. Badania wskazują również, że środowisko uniwersyteckie zwraca większą uwagę na możliwe zaburzenia zachowania związane z trudnościami psychicznymi niż na wszechstronne programy wsparcia dla studentów. Stygmatyzacja związana z przeżywanymi zaburzeniami psychicznymi oraz pojawiające się uczucia wstydu, lęku i poczucia winy a także obawa, że przeżywane trudności uniemożliwią studiowanie, powodują często rezygnację ze studiowania i szukania wsparcia w doświadczanych trudnościach.


Wnioski i rekomendacje dla instytucji akademickich podkreślają, że:

  • bardzo ważna jest wczesna diagnoza i leczenie oparte na całościowej ocenie funkcjonowania studenta,
  • studenckie centra pomocy powinny być przygotowane na objęcie studentów fachową i dostosowaną do ich potrzeb pomocą, zapewnić im wsparcie w sytuacjach kryzysowych oraz ciągłość opieki i leczenia występujących zaburzeń psychicznych,
  • studenci korzystający z pomocy powinni być aktywnie włączeni w tworzenie, kształtowanie i ocenę programów wsparcia oraz zakresu oferowanej im pomocy.

 

Źródło:

Carol T. Mowbray, PhD, James M. Mandiberg, MSW, PhD, Catherine H. Stein, PhD, Sandra Kopels, JD, MSW, Caroline Curlin, PhD, Deborah Megivern, MSW, PhD, Shari Strauss, MPA, Kim Collins, PhD, Robin Lett, PhD, „Campus Mental Health Services: Recommendation for Change” [w:] American Journal of Orthopsychiatry, Vol. 76, No. 2, 2006, pages 226–237.