Artykuł przedstawia wyniki badań na temat występowania depresji, myśli samobójczych oraz prób samobójczych prowadzonych wśród 15977 studentów w roku akademickim 1999-2000.


Doniesienia z literatury wskazują, że ilość samobójstw wśród nastolatków i młodych dorosłych wzrosła trzykrotnie w okresie od połowy lat 50-tych do połowy lat 80-tych. Wśród osób w wieku 18-24 lat obserwuje się najwyższy wskaźnik występowania myśli samobójczych, a samobójstwo jest trzecią wiodącą przyczyną zgonów w tej grupie wiekowej (pozostałe to przypadkowo odniesione obrażenia oraz zabójstwa).


Biorąc pod uwagę, że co czwarty młody człowiek w wieku 18-24 lat jest w Stanach Zjednoczonych studentem, daje to możliwość objęcia stosunkowo dużej populacji programami prewencyjnymi. Badania prowadzone w roku 1995 wskazywały, że 10% studentów na poważnie rozważało możliwość samobójstwa a 1,5% podjęło przynajmniej jedną próbę samobójczą w ostatnim roku akademickim. Prowadzenie badań dotyczących samobójczych śmierci i samobójczych zachowań obarczone jest specyficznymi trudnościami metodologicznymi, zaobserwowano jednak kilka istotnych czynników zwiększających ryzyko ich wystąpienia. Należą do nich: dostęp do broni palnej, przemoc w związkach, nadużywanie substancji psychoaktywnych, trudności z orientacją seksualną oraz wcześniej podejmowane próby samobójcze.


Badania przeprowadzone w 2000 roku miały na celu udzielenie odpowiedzi na pytania: jaka jest częstotliwość występowania myśli samobójczych i prób samobójczych wśród studentów, w jaki sposób są one powiązane z przeżywaniem depresji i innymi czynnikami ryzyka oraz w jakim zakresie zagrożeni studenci są objęci opieką w zakresie ich zdrowia psychicznego. W badaniu wzięli udział studenci z 28 kampusów, 38,2% spośród nich byli to mężczyźni, 61,8% były to kobiety, 62% ogółu badanych było w wieku poniżej 22 roku życia. Badania były prowadzone za pomocą kwestionariusza, którego istotną częścią były pytania oceniające poczucie beznadziejności, smutek i samobójczy nastrój. Otrzymane rezultaty okazały się zbliżone do badań z 1995 roku i wykazały, że 9,5% studentów (w porównaniu do 10%) poważnie rozważało podjęcie próby samobójczej a 1,5% ją podjęło w ciągu ostatniego roku akademickiego.

Subiektywnie odczuwane poczucie beznadziejności było bardziej rozpowszechnione niż przeżywanie depresji utrudniającej funkcjonowanie – więcej niż połowa studentów doświadczyła poczucia beznadziejności przynajmniej raz w roku, a 33,4% doświadczyło jej trzy lub więcej razy. Zauważono, że nie wszyscy studenci odczuwający depresję rozważali podjęcie samobójstwa, natomiast wśród tych, którzy targnęli się na swoje życie prawie zawsze występowały symptomy depresji. Rozpoznanie symptomów depresyjnych można uznać zatem za ważny sygnał ostrzegawczy zwiększonego zagrożenia samobójstwem. Ponadto, trudności z orientacją seksualną, pozostawanie w związku, w którym występowała przemoc oraz pierwsze lata studiów zaznaczały się jako dodatkowe czynniki ryzyka.


Spośród studentów sygnalizujących myśli samobójcze oraz tych, którzy podjęli próby samobójcze tylko mniej niż 20% pozostawało w leczeniu. Wydaje się więc, że wciąż wyzwaniem pozostaje przezwyciężenie niechęci do szukania pomocy przez osoby, które najbardziej jej potrzebują.


Pomimo iż samo studiowanie nie jest czynnikiem zwiększającym ryzyko w zagrożeniu samobójstwem, to otwarte pozostaje pytanie, w jaki sposób trudności, które ujawniły się w tym okresie i nie zostały rozwiązane mogą wpłynąć na dalsze losy jednostki i jej zachowania w przyszłości. 
 

Źródło:

Jeremy Kisch PhD, Victor Leino PhD, Morton Silverman MD, “Aspects of Suicidal Behavior, Depression and Treatment in College Students: Results from the Spring 2000 National College Health Assessment Survey” [w:] Suicide and Life Threatening Behavior, 35 (1), 2005, Health Module pg 3.